12-07-14

11 juli vrijdag

Quote van de dag : DADY DADY…..

De ochtend stond heeft goud in de mond.

Ik hoor het geluid van een zwaar metalen deur met dito hangslot.  Ik doe mijn ogen open en zie dat het licht is buiten onze kamer.  Ik doe de moeite om eens op het uurwerk te kijken dat ik heb meegenomen onder mijn zwaar gepantserde muskietennet.  02:53 ……  WTF wordt er nu de zware achterdeur open gedaan.  Is het een zwerver die ze zo laat nog binnen laten of een zuster die zo nodig het begrip “de muur doen” nog niet begrepen heeft J.

Dat licht buiten …..    was vergeten dat er op de binnenplaats van het klooster om de andere deur een sterke lamp brandt.  Ik heb dus HET licht gezien.

Hilde en ik proberen weer de slaap te vatten in ons VEEL te kleine kamer. Enkele uurtjes slaap later kunnen we uit ons cocon kruipen om te ontbijten.  We hebben buiten onze kamer twee stoelen  gevonden en ontbijten al picknickend op de binnenplaats van het klooster met MARIA die recht voor ons op haar sokkel staat te blinken.

Om 10:00 kunnen we verhuizen naar ons huisje en werd er voor de dubbel geboekte een ander onderkomen gevonden.

Nadat we ons eindelijk gesetteld hebben en Lawrence uitvoerig begroet hebben stappen we tegen 10:30 naar onze school om een eerste meeting te hebben tussen onze directeur van de school, Lawrence , Hilde en ik.   Het was op z’n Oegandees J  zeer formeel en zeer uitvoerig.  We bespraken reeds de bestaande projecten, de projecten die een opfrissing nodig hadden en enkele nieuwe gedachte gangen.  Ook al een eerste planning voor onze week.

Zondag gaan we onze hulpgoederen naar de behoevende brengen, zondag namiddag de financiën bespreken met Lawrence, maandag vergadering met broeder overste, maandag namiddag foto’s nemen van onze petekindjes en hun verhalen schrijven, dinsdag vergadering met de school-community-board.

Op maandag hebben we vergadering met Broeder overste van onze directeur Bro Herman en we bespreken ook al de tactiek hoe we hem en zijn entourage het best benaderen en bespelen.  We willen graag fondsen of materiaal los krijgen om aan co-financiering te doen voor vier nieuwe leerkrachten woningen.

Als we in de namiddag  een wandeling gaan doen in het dorp komen we de grootouders van ons petekindje Prozzy tegen die super blij waren om ons te zien.  We konden het niet verstaan maar zagen het aan hun uitbundige glimlach die gekoppeld was aan vermoedelijk veel Loegandeese lieve woorden.

Nadat we inkopen (BELL en frisdrank) hadden gedaan en op weg waren naar ons huisje brabbelde een kinderstemmetje in m’n rug “DADDY DADDY”.  Hilde en ik keren ons om en een MUZUNGU (bleek scheet) baby in de armen van een Oegandees brabbelde opnieuw DADDY DADDY.  Hierop herhaalde de jongeman dat de baby me constant DADDY noemt, niet alleen omdat ik blank ben maar blijkbaar omdat er sprekende gelijkenis is met de echte DADDY.  Op een rondpunt kort tegen ons huisje nemen we foto’s van elkaar als ik de baby op m’n armen neem zodat de kinderjongen aan de echte Daddy de look-a-like kan tonen.  Was wel grappig om het gezicht te zien als ik de baby terug in de armen van de kinderjongen gaf, een foto nam van hen en Hilde en ik de andere richting op gingen.  Zou het kunnen lijken op kinderhandel J. 

Onze kookmama Carol heeft een lekker kipgerecht klaar gemaakt met Irish Patatos.  We verwachten Bro Herman om onze tafel te delen. 

Voldaan van deze dag gaan we nu gaan slapen in ons nieuwe huisje (voor de kenners, het doktershuisje waar we meerder malen gelogeerd hebben met grote groepen)

Ik hoop morgen op het internet te geraken om de dagboeken tot nu te kunnen posten en ook al enkele foto’s.

Slaap wel Afrika

Xxxxx    ZZZZZzzzzz…….

 

19:03 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

10 juli donderdag

We hebben de kans om nog even in het zwembad enkele rondjes te trekken voordat we naar het ontbijt gaan.  We hebben afgesproken met onze Belgische vrienden (Steph en Emily) die in Oeganda leven om samen te ontbijten.  Steph en Emily zijn min of meer onze back-up van het project Kids for Uganda.  We hebben nog enkele vergaderingen in Kampala voordat we met Charles (onze vaste chauffeur) richting Nkozi rijden.

Vorige week als we nog contact hadden met Lawrence (onze vertegenwoordiger van KfU) hadden we beloofd om wat regen mee te brengen…… we hebben woord gehouden J .    Eens onderweg valt de regen met bakken uit de lucht. 

Onderweg nog een beetje fruit kopen en onze Afrikaanse onderhandelingstechnieken uitproberen. (het lukt nog)

In Nkozi aangekomen was het een echt Afrikaans verhaal….  Het huisje was “dubbel geboekt”.   OEI ….stress …….“DUBBEL-GEBOEKT”……. is VTM in de buurt L.

NEEN….  geen VTM …  er zaten echt andere huurders in ons huisje.

Dus de eerste nacht mochten we slapen bij ECHTE nonnen in een ECHT nonnenklooster.   Ze zagen mij daar graag komen J

Het was een kamertje van 3x2 m waar 2 bedden in moesten en al onze bagage.  We hadden meer bagage dan slaapkamer J.  Gelukkig moesten wij in het bed liggen anders hadden we geen plaats om nog in de kamer rond te draaien.

Aangezien het een versterkte burcht was moesten we om 9:30u (nadat we een BELLetje gaan drinken waren en een EGG-roll gaan eten in het dorp) zuster overste wakker maken om via de voordeur binnen te mogen in het klooster.  Ja, want in de namiddag zijn we via de achterdeur naar ons kamer moeten gaan met de uitleg dat ik vooraan niet binnen mocht. 

Voldaan zijn we in ons bed “gekropen”.

Slaap wel

ZZZZZZzzzzz…….

18:57 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

10 juli woensdag

Na een reis van 12uur komen we aan op Entebbe (de luchthaven van Oeganda).  Traditiegetrouw zouden we via de trap uitstappen en te voet naar het luchthaven gebouw stappen…… voor het eerst was dit deze keer anders.  We stapten uit via een “air-conditioned-finger”  (zo’n arm die tegen het vliegtuig wordt geplaatst en je rechtstreeks in het luchthavengebouw komt).  De geur was niet Oeganda in die slurf….   Maar niet getreurd eens in het gebouw waren de muffe Afrikaanse geuren van de partij.    Na het kopen van het visum en de douaneformaliteiten (vingerafdrukken en foto) worden we met onze bagage er uit gepikt aan de douanebalie om deze te controleren.  RIEN à DECLARER was toch het resultaat ondanks dat we verschillende electro onderdelen voor de zonnepanelen in de bagage zitten hadden.

 

Isaac was onze chauffeur van dienst die ons met een brede ‘colgate-SMILE’ naar Kampala bracht.

 

Al snel kwamen de “petrolium-lampen” en “houtskool-vuurtjes” geuren ons te gemoet.  Wat ons bevestigde dat we op de juiste plaats waren geland mochten we het nog niet gezien hebben in de duisternis.

 

Omdat het nabij middernacht was zou het restaurant en de bar van ons hotel in Kampala reeds gesloten zijn.  Isaac reed met ons (recht over ons hotel J ) naar de supermarkt die nog open was en waar het personeel de voetbalwedstrijd Ned-Arg volgde.  We wilden ons traditioneel BELL-biertje drinken met daarbij als het kon een zakjes gezouten chips en een lokaal pinda nootje.

 

Eens in het hotel douchten we en namen we plaats voor de TV om de tweede helft van de match te zien ;-)

 

Je moet wel weten dat in Oeganda er een uurverschil is van 1 uur.

 

Uitgeteld en voldaan vallen we na de verlengingen en de strafschoppen als een blok in slaap

 

ZZZZZzzzzzz…….

18:51 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

Vorige 1 2 3 4