17-07-14

17 juli, donderdag

Deze morgen heb ik afspraak met Justus de jongeman uit het dorp die op zijn houtskool vuurtje de beste « egg-rols » van heel het universum maakt.  Wat zijn “egg-rols” hoor ik je al denken.  Dat is een chapati met een omelet, tomaat en ui allemaal opgerold.  Een lekkernij ……. vooral hier.

Waarom het ik afspraak met Justus (hoor ik u denken Lachen).  Hij gaat me leren chapati’s maken.  Om 7:30 pil sta ik aan zijn stalletje.   Stalletje = een houten verkoopsstandje die ze in muzungu land enkel opzetten als het ergens een kerstmarkt of schoolfeest is.  Hier is een stalletje het dagdagelijks werkterrein van vele ambachtslui.

Dit zou Afrika niet zijn als het een beetje fout zou lopen.  Ik denk dat hij nooit zou gedacht hebben dat ik ging komen.  Gisteren avond als we bij hem een egg-rol gingen kopen (samen met Prossy) had hij 7:30 gezegd. Maar niet getreurd hij heeft me zijn geheim recept gegeven en ik heb nog kunnen zien hoe hij de chapati’s rolde en bakte. 

Thuis nog even de laatste foto’s verwerken (420 tal foto’s en 200 tal kindjes waarvan er een aantal afwezig waren). 

Om 10:00u hebben we afspraak met Bro Lawrence en de 3 leerkrachten waarvoor we ook het inschrijvingsrecht tot de universiteit betalen.  Dit is nu het laatste academiejaar voor hen.  We hebben een leerkracht die voor een graduaat wetenschap gaat, eentje voor een graduaat Informatica en eentje een graduaat sociale wetenschappen.  Ze beëindigen hun opleiding in mei 2015 en moeten hun thesis verdedigen in november 2015.  We kijken er naar uit.  Dit zal zeker een meerwaarde zijn voor onze school.  Foto’s van onze leerkrachten zijn ook belangrijk om aan onze sponsors in België te tonen 

Na de fotosessie met de leerkrachten hebben we afspraak met John. John is één van de eerste studenten die afstudeerde in ons project.  Hij is gespecialiseerd in zonnepanelen.  En ja,  “This is Africa”!  De zonnepanelen zijn nog niet in Nkozi geraakt, ze zitten nog ergens tussen Zaventem en Nkozi.  Maar “den Joooohn” gaat die fixen voor ons.  Ik heb voor hem de schetsen gemaakt, een planning gemaakt waar de panelen moeten komen en onderhoudsinstructies gegeven.  We hebben ook gecheckt waar onze kabels liggen en onze gereedschapskoffers.  Ik hoop om volgende week de panelen in Kampala te vinden om alsnog de installatie te laten starten voordat we vertrekken uit Oeganda.   (BTW  “den Joooohn” is niet dienen van Astrid hé Knipogen)

We hadden deze middag geen zin in het veel te zoet brood dus gaan we meer enkele chapati’s bij Justus  kopen.

Tijdens het middag eten komt Charles nog even dag zeggen (om een voorschot te krijgen voor de uitstap die we samen gaan maken de komende 5 dagen) 

Na het middageten terug richting school om met Bro Herman de lijst van de foto’s (die eindelijk af is geraakt) te overlopen en duidelijkheid te krijgen over de kinderen waarvan ik geen foto’s heb en dan te zien wanneer we van de afwezige kindjes nog een foto kunnen nemen.  Hier kruipen ook snel enkele uren is maar uiteindelijk krijg ik duidelijkheid over de stand van mijn foto’s.

Het is hier geen lachertje met de namen.  Ze kunnen hier in de loop van hun leven zonder problemen namen toevoegen of zelf veranderen van naam.  Ook een voornaam kan veranderen of een extra voornaam kan je zomaar bijkrijgen.  Nu snap je vermoedelijk dat ik al dagen met die namen bezig ben. 

Gewoon om het ons Agnes, Arlette, Carine en Sandrine eens terug in België een beetje gemakkelijker te maken als zij moeten communiceren met de meters en peters om een foto van hun spruit toe te sturen.  Je zou maar verschieten als hij opeens een zij wordt …..

Na de kindjes afgerond te hebben met Bro Herman neem ik nog een uurtje de tijd om het bakske van Jan te instaleren.  Het is een bakske om een WiFi-hotspot te kunnen maken op school. Ik ben SUPER blij als het werkt.  En Bro Herman is in de wolken, maar nog meer zijn madammen in de bureau naast hem als ook zij op het net kunnen. 

Het is nu tijd om onze koffers te maken omdat Charles ons morgen om 9:00 komt halen om naar het natuurpark te gaan.  En voordien moet ik nog van een 7tal kindjes foto’s nemen en moeten we de overschot van ons eten aan Carol geven en ……….     We moeten nog het een en ander doen voordat we kunnen vertrekken       But   TIA !   (This Is Africa) 

Na het eten (wortel puree Tong uitsteken zonder kip) gaan we nog een B….ke drinken in het dorp om dan dit dagboek te schrijven en nog enkele foto’s te posten.

Het zal nu vermoedelijk enkele dagen stil zijn met onze dagboeken omdat ik niet weet of ik in de natuurparken online zou geraken.  Vanaf 23 juli zou het opnieuw moeten kunnen lukken.

Nu douchen omdat ik een beetje rood zie van de stofferige wegen en dan dodo. 

Tot snel Muzungu

Xxxxxx

ZZZZZZZzzzzzz……

20:01 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

16-07-14

16 juli, woensdag

Deze ochtend ben ik opnieuw vroeg begonnen met het verwerken van alle foto’s van de petekindjes.  Ik wil er graag zoveel mogelijk verwerken om een mooi zicht te krijgen mochten we foto’s nog moeten bijnemen van missende kindjes.  Onze meters en peters zijn er nogal op gesteld om het snoetje van hun petekind te zien.

SPECIAL DAY TODAY……   my birthday     bij het ontbijt krijg ik een leuke verjaardagskaart van mijn MUZUNGU kindjes.  We hebben ons zelf verwend met self made (invented) pannenkoeken op basis van “casava with millet” bloem, een eitje, een banaan, een scheutje olie, een snuifje zout en een beetje suiker.  Ze waren geslaagd.  Het bakken ging niet van zelf maar ze hebben gesmaakt.  Als toetje nemen we ook nog een LARIAM “pil” Huilen

Tegen 10:00u worden we gebeld door onze Bro Herman of we naar school konden komen naar de kleuterschool.  Omstreeks 10:20u komen we aan op school in volle verwachting van wat komen zou.  Het was pakkend om te horen dat de kleutertjes voor ons als afscheidscadeau wilden zingen en dansen……  Ja, vrijdag morgen vertrekken we uit Nkozi om een tour te maken in Oeganda.

Na de voorstelling lopen we nog rond op school om bijkomend beeldmateriaal te maken van ons project. 

Leuk om zien dat naast het geitenproject de leerkrachten ook een kippenproject hebben opgestart.  Ze hebben een stalling gemaakt met zo’n 30tal kippen in.  Waaronder verschillende legkippen.  Dus vlees en eieren ……   TOPIE.

Omdat we om 14:00u in de basisschool verwacht worden voor nog een muzikaal optreden van de leerlingen gaan we even naar ons huisje om iets kleins te eten en een uiltje te vangen Knipogen

WOW ze hebben ons van ons stoeltje geblazen de kinderen.  Ik moet stiekem toegeven dat ik enkele keren het huilen nabij was uit blijde emotie. Als ze mijn gevoelige snaar bespelen ben ik ook maar een mens hé.  Ik ben er echt van overtuigd dat de Afrikanen het zingen en dansen in hun bloed hebben.  Wat niet van deze Muzungu kan gezegd worden.

Na de voorstelling nemen we nog een foto van alle kindjes samen buiten op het speelplein. (zie fotoboek)  De twee witte puntjes op de foto zijn Hilde en ik.   Omdat we deze reis enkel met ons twee zijn nemen we vaak selfies als we er ook wilden opstaan.  Deze keer was dat ZEER ZEER moeilijk waardoor we aan iemand van de school hebben gevraagd om de foto te nemen.   Weeral een moeilijke opdracht om hen een foto te laten nemen met een reflex camera. (zie fotoboek).

Aan Carol hebben we gevraagd om een speciaal verjaardagsmenu te maken.  Sweet patatoes, bonen en rijst.  We kijken er naar uit wat het zal geworden zijn.  Slecht kan zeker niet !

Zou de rijst een compensatie zijn voor de bonen om flatulatie problemen te voorkomen ?

Voor het avondeten nog even op stap met ons Prossy omdat we telkens als we komen,  een bezoek gaan brengen aan haar grootouders om een klein pakje kledij af te zetten.  Het doet ons deugt te horen dat Prossy “nu” wel weet dat ze HIV+ is en dat ze er zeer positief mee omgaat en zeer levenslustig is.  Ze is ook zeer strikt in het nemen van haar medicatie.  Tot voor kort had ze veel te zware medicatie waardoor ze geregeld hartproblemen had maar dit is nu opgelost.   Op de terugweg naar school laten we haar ook nog enkele kinderkleren geven aan kindjes die amper kleding om het lijf hadden.  Ze is fier dat zij op haar beurt iemand tevreden kan stellen met weinig.

Als we Prossy veilig op school terug hebben afgezet keren we voldaan terug naar ons huisje waar het feestmaal op ons wacht.  Eerst een Anti-malaria middel nemen (veel beter en efficiënter dan LARIAM volgens mij) de Waragin met Krest als aperitief. Nadien de witte bonen in tomatensaus met rijst en zoete aardappel.

Ondertussen is de elektriciteit terug en kan de laptop opgeladen worden om dit dagboek na een tijdje te kunnen schrijven (nu dus).

Slaapwel wereldburgers vanuit de parel van Afrika

Xxxx

ZZZZZZzzzzzzz…….

Ps: er is hier ergens een feestje in de buurt.  De beats horen we tot hier.  Verwachten ze misschien dit feestvarken?   Ik denk het niet straks een B….eke en dan dodo.

20:03 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

15-07-14

15 juli, dinsdag

De dag begon vroeg, om 6:30 kon ik geen slaap meer vatten en ben ik maar opgestaan omdat ik zoveel verslagen moet verwerken van de gesprekken die we de afgelopen dagen gevoerd hebben.

Ik heb nog niet verteld dat we meer zonder elektriciteit zitten dan dat we wel elektriciteit hebben.  Blijkbaar is gisteren avond toen we weer elektriciteit hadden er maar een korte periode van elektriciteit geweest waardoor mijn computer niet volledig geladen was en ik na een uur bijna plat zat.

Om 7:30 als de zon reeds boven de horizon uitkomt ga ik toch op stap met mijn camera en fototoestel zoals elke ochtend.  Ik zou graag eens een kijkje nemen op de weg die achter onze school loopt,  die is sinds enkele jaren aangelegd en ik weet niet wie de buren zouden kunnen worden.  Als je hier uw kop laat zien (zowel lokale kop als muzungu kop) dan snellen de boda-boda’s je tegemoet om te vragen of ze je mogen vervoeren.  Maar ondertussen weten ze dat mijn kop elke morgen ‘no thank you’ zegt.

Voor de out-siders……  een boda-boda is een brommer waar je achterop kan gaan zitten en je kan laten vervoeren..  wij zouden het misschien een brommer-taxi noemen.  BTW:  een boda-boda wordt ook wel eens een pitchi-pitchi genoemd omdat die brommer vroeger dat geluid maakte en een boda-boda vervoert ook wel eens meer dan mensen alleen.  We zagen al een boda-boda met een dubbel bed achterop gebonden, met een 1000tal eitjes achterop gebonden en nog veel meer (voor ons) onmogelijke dingen.

De lokale bevolking is van hun melk omdat hier zo’n MEGA vrachtwagens en bulldozers en nog meer straatgeweld rondrijdt om een brede weg aan te leggen die door het dorp loopt.  Vele shops zijn een groot deel van hun voortuin kwijt en de modder (omdat we regelmatig regen hebben) maakt de handel zeer moeilijk.   De toekomst zal er niet beter op worden als de vernieuwde weg doorrazende vrachtwagens en pick-ups zal meebrengen.  Ik denk dat de kerkhoven zullen gevuld worden ….

Terug naar de opzet van mijn ochtendwandeling….  Momenteel zijn er nog niet veel buren op uitzondering van een zeer royaal gebouw waar ik vermoed  dat er studenten woningen zullen gebouwd worden voor de Uganda Martyrs Univesity (die zeer kort bij onze school ligt).  Voor de rest veel vlakte en rust.  Ook kom ik een groot grasplein tegen waar naar verluid een sportaccommodatie zal komen (we shall see).

Ik geniet van de natuur en neem enkele mooie foto’s van planten en vogels.

Rond 9:00 nemen we een zeer uitgebreid ontbijt van te zoet brood met ruime keuze van beleg (boter/suiker/banaan/confituur/corne flakes).

Tegen 10:00u trekken we naar school omdat we nog enkele foto’s willen nemen van onze petekindjes en nog besprekingen met  Bro Herman willen voeren.

Omstreeks 13:00 worden we verwacht in de secundaire school om daar de foto’s te nemen.  Aangezien we met Bro Herman gedaan hebben rond 12:00u neem ik enkele filmopnames in de klassen van onze school.  Dit brengt me tegen 12:30 bij een groepje leerkrachten die benieuwd zijn naar onze Muzungu verhalen. 

Ze vragen naar hoe het gaat met onze kinderen en ik vertel hen dat onze dochter verloofd is en volgend jaar zal trouwen…… waarop ze onmiddellijk vragen:”En wat heb je voor je dochter gekregen ?????”…..  Wablief ???? Ja zegt een van de vrouwelijke leerkrachten,  voor mij heeft mijn verloofde 100 koeien moeten schenken aan mijn ouders.   Waarop ik gewoon zeg: “het enige wat de verloofde van mijn dochter heeft moeten beloven is dat hij voor onze dochter goed moest zorgen” .   Hier konden ze niet aan uit.    En ander hoogteput van de conversatie was hoe de mensen in Europa begraven werden.  Ze konden er niet aan uit dat in Europa de doden gecremeerd werden.  

Om 13:00u vertrekken we dan naar de secundaire school (St.Marys) om er de foto’s te maken van onze petekindjes.  Eerst worden we ontvangen bij Moeder Overste en moeten we er het gastenboek invullen.  Nadien mogen we aan de foto’s beginnen.   Begint het toch niet te miezelen zeker…..  wij maken er geen probleem van maar onze studenten zijn blijkbaar bang om te smelten in de regen.  Rond 2:30 ronden we alle foto’s af.    Voldaan keren we huiswaarts.

Tegen 3:30u worden we terug op school verwacht voor een vergadering en de “Scholarship management board”. We bespreken de knelpunten in het meter-peterschap-project dat we reeds verschillende jaren hebben.  Er zitten meer dan 220 kinderen in dit project en daardoor komen we geregeld knelpunten tegen.   De vergadering begint weeral traditioneel met een gebed en de nodige plichtplegingen……     Eind goed al goed.  De vergadering was zeer vruchtbaar.  Ik laat de inhoud ervan prioritair aan het bestuur van Kids for Uganda.

Uitgeput maar voldaan keren we tegen 5:50u huiswaarts nadat we een leerling de familiefoto hebben laten maken. Zie fotoboek….   Neen die leerling had niet gedronken maar had nog nooit een fototoestel van kort bij gezien, laat staan een foto getrokken.

Om even de vermoeidheid van de dag te doorbreken trakteren we ons zelf op een glas “Waragin met krest”.  Dat zou ook goed zijn tegen de malaria ….

Deze middag waren we 6 wortels tegen gekomen….. en hebben we Carol gevraagd om “wortelpuree” te maken.  Dit was zeer ongewoon voor haar maar ik kan u verzekeren dat het lekker was.

Omdat deze avond de elektriciteit is teruggekomen heb ik dit dagboek kunnen schrijven,  de verslagen van de vergaderingen schrijf ik morgen wel.  Ik heb ze reeds met de hand geschreven, dus komt dit niet op een dag :-)

Slaap zacht lezers en tot morgen

Xxxx

ZZZZZzzzzz…… 

19:53 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)