24-07-14

18 juli, vrijdag

Vandaag moeten we afscheid nemen van onze school en Nkozi.  Heb de wekker maar voor alle veiligheid gezet.  Ben enige tijd voor de wekker wakker en zet al een kannetje thee om de nacht weg te spoelen.  Om 9:00u komt Charles ons halen en hij heeft voor ons een Toyota Land Cruiser voorzien….   amai nu zijn we maar pas echt toeristen.  En we staan klaar ! Dat is de eerste keer sinds lang J.

We hebben ook aan Carol gevraagd om nog even langs te lopen en hebben aan Bro Herman gevraagd om aan Carol te zeggen dat we vertrekken.  Carol spreekt alleen Loegandees en enkele woorden Engels (I cook, clean, I sleep…)  waardoor de communicatie zeer basic is en we snel vast zitten na het tweede woord.  Vandaar dat ik vrienden aan Carol laat uitleggen wat we willen zeggen.

We zetten voordat we verder rijden 2 bagages af bij Bro Herman die Lawrence zal komen ophalen om voor ons mee te nemen naar Kampala.  Ook nog van 3 kindjes foto’s nemen die in de week ziek waren.

Met de krop in de keel laten we de school en de kindjes achter ons en nemen we de baan naar Queen Elisabeth National Parc.  We zien elkaar terug binnen 2 jaar.  Hopelijk stellen ondertussen Prossy en al ons andere kindjes het goed.

Eerst nog even langs de evenaar rijden op “de grote baan”.  Ja,  we hebben deze week wel 100 maal de evenaar overgestoken in ons dorp maar op de grote baan staat een stenen monument waar we traditioneel een familiefoto nemen.  Eerst vragen we aan een Pakistaanse vrouw om van Charles, Hilde en mij een foto te nemen en dan neemt Charles van ons een foto.  Dit neemt maar een 10 tal minuten in beslag vooraleer we de baan naar het zuiden van Oeganda kunnen nemen. 

Onderweg genieten we van de verschillende Oegandese culturen.  Het valt echt op dat je verschillende stammen hebt met hun eigenheden zowel type bouw van huisjes (hutten), manier van uitstallen van groenten en fruit.  Hier heb je ook een sterke moslim gemeenschap die zich ontwikkelt.  Wat opvalt is dat er verschillende nieuwe moskeeën gebouwd zijn op de weg naar het zuiden.  Volgens Charles zijn die de afgelopen 2 jaar opgetrokken maar heeft het centraal bestuur in Kampala een halt toegeroepen in de bouw van de Moskeeën.

In Mbararra nemen we iets na de middag een pauze in ons vertrouwd AGIP Motel waar ze de beste “Hamburger with chips” hebben uit heel het Oegandees Universum.  We zijn niet alleen die hier stoppen om te eten, ook de Pakistaanse familie die onze foto nam op de evenaar en nog een groep Amerikanen die op hetzelfde moment foto’s namen aan de evenaar als wij.

Een klein uurtje hebben we nodig om onze innerlijke mens te bevredigen en een sanitaire stop te doen.  Het valt ons op in Mbararra dat deze stad in mega expansie is.  Het is niet voor niks dat de president van hier komt en deze stad laat uitbouwen.  Vele belangrijke instanties hebben hier ook een hoofdzetel gevestigd.  Ik kan hier een beetje inkomen want in Kampala is het niet evident om je te verplaatsen of om uit te breiden.  Mbararra doet me denken aan Kampala 14 jaar geleden als we er voor het eerst kwamen.

De baan die ze 5 jaar geleden zijn beginnen heraanleggen van Kampala naar Kasesse heeft al een beetje vruchten opgeleverd.  In het begin van onze reis naar het zuiden ondervonden we nogal veel hinder van de werken die nog gaande waren.  Dit heeft maar een goed uur geduurd nadien verliep de weg goed.  De heraanleg van de baan is een project (centen) van de Europese gemeenschap.  Ik begrijp niet dat deze werken zo lang kunnen duren als je ziet met welke machines ze aan de slag zij.  Ook begrijp ik niet waarom ze over bijna de volledige afstand haast heel de oude weg opbreken om die dan terug te beginnen aanleggen.

Wat ook opvalt zijn enkele ronde punten onderweg waar hoofdassen elkaar kruisen. 

Tegen 16:30 komen we aan in Mweya waar we 2 nachten zullen blijven voordat we doorrijden naar de Gorilla’s.  Aan de ingang van het park waar we andere keren de toegang tot het natuurpark moeten betalen staan we voor de verrassing dat ze daar geen geld meer mogen ontvangen.  Als de man zijn uitleg deed dat we in het hoofdkwartier van het “Uganda Wildlife Authority” moesten betalen dwaalde mijn gedachte af naar Kampala……. “Toch niet terug naar Kampala rijden (6à7 uur rijden) om dat te betalen !” .  Gelukkig kwamen we tot het punt dat we een 20tal minuten moesten terugrijden en daar in een hoofdkwartier van de regio moesten betalen.

De reden hiervoor is dat er momenteel een stammentwist is en de stammen regelmatig ten oorlog trekken tegen elkaar en het Natuurpark ligt vlak tussen hen in.  Op hun oorlogspad overvielen ze geregeld de “Gates” (toegangspoorten tot het park).  Er is opvallen veel zwaar gewapende politie en militairen aan de Gates en aan het hoofdkwartier.

De krijgers die ten oorlog trekken hebben geen schietwapen maar trekken zoals weleer met speren, pijl en boog, panga’s , stokken en stenen ten strijde.  Het laatste gevecht koste 90 strijders het leven.  De aanleiding van de strijd is het innemen van de troon van de koning.  Enige tijd geleden is de koning gestorven en zou de koning komen uit de stam van de koning.  Nu is het zo dat verschillende jaren geleden de stam van de koning een afscheuring van een groep heeft gehad die hun eigen nieuwe stam hebben opgestart aan de andere kant van het park.  Nu die te horen hebben gekregen dat de koning is gestorven willen ook zij aanstalten maken op de troon.

Bij de aankomst in Queen Elisabeth National Park, meer bepaald onze slaapplaats voor de komende 2 nachten, kregen we een aangenaam ontvangst van Salomon.  Salomon hebben we 14 jaar geleden voor het eerst ontmoet tijdens ons eerste bezoek aan Mweya.  Hij is de oudste in dienst op deze plaats maar nog steeds zeer enthousiast en heeft een brede glimlach.

Tijdens het avondeten proberen we ons niet te overladen met eten omdat ons lichaam het niet echt gewoon meer is na een week Nkozi J.

We gaan vroeg in bed omdat morgen vroeg er een ochtend safari op ons programma staat.

Slaap zacht

ZZZZZZzzzzz….

06:07 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

De commentaren zijn gesloten.