24-07-14

20 juli, zondag

We kunnen vandaag een beetje uitslapen omdat we met Charles maar pas om 9:30 afgesproken hebben om te vertrekken naar Bwindi.  Dit is een plek in de bergen kort tegen Rwanda en Congo waar er Gorilla’s in het wild leven.

We nemen afscheid van Salomon en krijgen nog 2 lunchboxen mee voor onderweg die we zullen delen met Charles. 

Op de weg naar Bwindi rijden we langs Ishasha waar je leeuwen kan bewonderen die kuieren in de bomen.  Salomon vertelde ons dat het veel te warm zou zijn als we daar voorbij reden en geen leeuw zouden bespeuren.  Hij heeft gelijk gehad van de leeuwen, maar te warm….. we hebben regen gehad.  Het enige dier dat we nieuw gespot hebben zijn topi’s. En twee vechtende mannelijke waterbucks.

Eens voorbij het natuurpark van Ishasha rijden we door een gebied dat Hilde vergelijkt met Rwanda zoals zij het gezien heeft toen ze er 10jaar geleden was met haar leerlingen voor de herdenking van onze vermoorde para’s.  Aan de mensen kan je zien dat het zondag is.  Ze zijn zeer kleurrijk en blink-blink gekleed.  Op een gegeven moment als we langs een kerk rijden waar verschillende kinderen rond hangen krijgen we een steen tegen de wagen gegooid.  Charles verroerd geen vin, als ik vraag of het een steen was bevestigd hij.  Het zijn kinderen die dit uit verveling doen is zijn uitleg. …..

Ik zie verschillende kinderen rondlopen in de dorpen met zelfgemaakte “autopetten” in hout, maar slaag er niet in om ervan een mooie foto te nemen.  Op de terugweg overmorgen zal ik Charles vragen om toch eens te stoppen voor zo’n foto te kunnen nemen.

Het is indrukwekkend als we dieper de bergen in trekken.  De mistbanken in de bergen maakt ons verhaal nog mysterieuzer.   Doet denken aan de film ‘Gorilla’s in the mist’ maar nu in het echt.

De lodge waar we gaan overnachten ligt vlak aan de ingang buiten het ondoordringbaar regenwoud waar de gorilla’s leven.  Om aan de lodge te geraken moet Charles zijn 4x4 opzetten omdat dit wegje zeer steil omhoog gaat en er liggen veel losliggende rotsblokken op deze weg.  Eens boven hebben we zicht op de bergen waar verschillende wolken spelen tussen de bomen van de verschillende bergtoppen.

Vriendelijke Duitsers vertellen ons hun ervaring die ze gisteren gehad hebben met het bezoek aan de gorilla’s.  We zijn zeer opgewonden om er morgen aan te beginnen.  Het is hier wel koud!  We moeten zelf een sweater aantrekken ……

Na het avondeten kruipen we snel onder de wol (ze hebben zelf een warmwaterkruik in ons bed gelegd).  Weet niet of we lang onder de wol gaan blijven want ik denk dat dat te warm gaat zijn.

Slaap zacht Bohuma gorilla’s we zien je morgen.

ZZZZZZzzzzzz……

06:10 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

19 juli, zaterdag

De wekker loopt af om 5:50u omdat we bij het ochtendgloren een “game drive” willen doen op zoek naar de Leeuwen en andere wilde beesten.  Omdat er strenge regels bestaan in het park om de dieren hun habitat niet te vaak te storen mogen we maar om 6:30u het park inrijden.

Ook hier stel ik vast dat de droogte van Oost Afrika zijn impact kent.  De grassen zijn droog, er zijn verschillende loofbomen die er treurig bijstaan.  Het gevolg hiervan is dat verschillende diersoorten gemigreerd zijn naar plekken waar ze voldoende eten vinden.  Andere keren zijn er massa’s buffels, waterbucks, impala’s en zelfs de wrattenzwijnen zijn er amper.  Nu maar schaarse aantallen van deze dieren.  Na enkele uren rijden komen we op het spoor van de leeuwen.  We zijn niet alleen om ze dan te vinden maar we genieten er een 15tal minuten van tot zij zich verstoppen in het hoge dorre gras.  Ja, het is niet toegestaan om van het spoor, dat door het park loopt, te gaan met de wagen om de dieren van kort bij de bewonderen dus hebben we ze gade geslagen vanop een 200tal meter nu.

We rijden door tot aan een ‘salt lake’ in het park.  Het park kent verschillende kraters van vulkanische oorsprong.  In de krater waar we zijn aangekomen wordt zout gewonnen (anders zou het niet ‘salt lake’ noemen J ).  Ze hebben het woord “business” ten volle ontdekt hier op de plek waar we gestopt zijn.  Waar vroeger niets te zien was buiten het fantastische zicht op de salt lake staan nu een 10tal ‘hand craft shops’ en ook een huisje waar enkele dansers een optreden versieren op de ritmes van hun drum.  Dit is niet wat we van deze plek gewoon zijn dus trekken we het niet te lang.  Aangezien op de salt-lake actief zout wordt gewonnen wil ik dit wel even van kortbij gaan bezien.  De tijd is niet gunstig omdat het nu al bijna 9 uur is en we tegen 10uur terug in de lodge moeten zijn om te kunnen ontbijten.  “We shall come back this afternoon” weet Charles ons te motiveren….. ik denk dat hij het ook van kortbij eens wil zien.

We zijn nog op tijd terug om te ontbijten en even te relaxen.  Om 16:00 hebben we opnieuw afspraak met Charles om naar de salt-lake te gaan.  Op onze weg naar de salt-lake komen we enkele grote kuddes met olifanten tegen.  Op het spoor langs de Kasengi-channel.

Het aantal kuddes olifanten is enorm toegenomen de laatste 6 jaar en alle kuddes hebben heel veel kleine baby-olifantjes…   “ZOOOO LIEF!!!”.  De hele grote mannelijke olifanten in de kuddes zijn eerder zeldzaam.  De enkele die we zijn tegengekomen leefden alleen.

Je kan de olifanten ’s morgens en ’s avonds spotten het kortst tegen het water.  Omdat ze steeds trekken tussen het water en een stuk land inwaarts.  Het valt me op dat de verschillende diersoorten die regelmatig naar het water trekken regelmatig hetzelfde spoor volgen.  Die sporen lijken meer op wandelpaden  J in de wilde natuur.

Terwijl je de krater van de salt-lakes afdaalt, komt een walgelijke geur je tegemoet.  Eens beneden is de geur weg.  In een deel van het meer werden bekkens gemaakt die ze laten vollopen.  De bekkens hebben een pek zwarte modderbrij waarin het zout water loopt en waarvan het bovenste laagje kristalliseert.  Dit bovenste laagje wordt dan handmatig afgeschept.   Ik heb dan mogen proeven van de verschillende zoutsoorten die werden gewonnen.  Jammer dat ik maar weinig mag meenemen.  De kleinste zak die we daar konden kopen was een zak van 80à100kg……  ik heb ze toch kunnen overtuigen om maar een 10à15 kg te kopen van een mooi wit-roze soort die ik zag liggen naast een bekken.  Ik heb ze dan maar helpen de zak vullen.  Gelukkig kan Charles het grootste deel van de zak gebruiken omdat ik maar enkele kilo’s mee doe naar huis J.

Tevreden en voldaan keren we terug naar de lodge.

We genieten van ons avondeten met een B…eke J

Slaap zacht wildernis.

ZZZZZzzzzz…..

06:09 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)

18 juli, vrijdag

Vandaag moeten we afscheid nemen van onze school en Nkozi.  Heb de wekker maar voor alle veiligheid gezet.  Ben enige tijd voor de wekker wakker en zet al een kannetje thee om de nacht weg te spoelen.  Om 9:00u komt Charles ons halen en hij heeft voor ons een Toyota Land Cruiser voorzien….   amai nu zijn we maar pas echt toeristen.  En we staan klaar ! Dat is de eerste keer sinds lang J.

We hebben ook aan Carol gevraagd om nog even langs te lopen en hebben aan Bro Herman gevraagd om aan Carol te zeggen dat we vertrekken.  Carol spreekt alleen Loegandees en enkele woorden Engels (I cook, clean, I sleep…)  waardoor de communicatie zeer basic is en we snel vast zitten na het tweede woord.  Vandaar dat ik vrienden aan Carol laat uitleggen wat we willen zeggen.

We zetten voordat we verder rijden 2 bagages af bij Bro Herman die Lawrence zal komen ophalen om voor ons mee te nemen naar Kampala.  Ook nog van 3 kindjes foto’s nemen die in de week ziek waren.

Met de krop in de keel laten we de school en de kindjes achter ons en nemen we de baan naar Queen Elisabeth National Parc.  We zien elkaar terug binnen 2 jaar.  Hopelijk stellen ondertussen Prossy en al ons andere kindjes het goed.

Eerst nog even langs de evenaar rijden op “de grote baan”.  Ja,  we hebben deze week wel 100 maal de evenaar overgestoken in ons dorp maar op de grote baan staat een stenen monument waar we traditioneel een familiefoto nemen.  Eerst vragen we aan een Pakistaanse vrouw om van Charles, Hilde en mij een foto te nemen en dan neemt Charles van ons een foto.  Dit neemt maar een 10 tal minuten in beslag vooraleer we de baan naar het zuiden van Oeganda kunnen nemen. 

Onderweg genieten we van de verschillende Oegandese culturen.  Het valt echt op dat je verschillende stammen hebt met hun eigenheden zowel type bouw van huisjes (hutten), manier van uitstallen van groenten en fruit.  Hier heb je ook een sterke moslim gemeenschap die zich ontwikkelt.  Wat opvalt is dat er verschillende nieuwe moskeeën gebouwd zijn op de weg naar het zuiden.  Volgens Charles zijn die de afgelopen 2 jaar opgetrokken maar heeft het centraal bestuur in Kampala een halt toegeroepen in de bouw van de Moskeeën.

In Mbararra nemen we iets na de middag een pauze in ons vertrouwd AGIP Motel waar ze de beste “Hamburger with chips” hebben uit heel het Oegandees Universum.  We zijn niet alleen die hier stoppen om te eten, ook de Pakistaanse familie die onze foto nam op de evenaar en nog een groep Amerikanen die op hetzelfde moment foto’s namen aan de evenaar als wij.

Een klein uurtje hebben we nodig om onze innerlijke mens te bevredigen en een sanitaire stop te doen.  Het valt ons op in Mbararra dat deze stad in mega expansie is.  Het is niet voor niks dat de president van hier komt en deze stad laat uitbouwen.  Vele belangrijke instanties hebben hier ook een hoofdzetel gevestigd.  Ik kan hier een beetje inkomen want in Kampala is het niet evident om je te verplaatsen of om uit te breiden.  Mbararra doet me denken aan Kampala 14 jaar geleden als we er voor het eerst kwamen.

De baan die ze 5 jaar geleden zijn beginnen heraanleggen van Kampala naar Kasesse heeft al een beetje vruchten opgeleverd.  In het begin van onze reis naar het zuiden ondervonden we nogal veel hinder van de werken die nog gaande waren.  Dit heeft maar een goed uur geduurd nadien verliep de weg goed.  De heraanleg van de baan is een project (centen) van de Europese gemeenschap.  Ik begrijp niet dat deze werken zo lang kunnen duren als je ziet met welke machines ze aan de slag zij.  Ook begrijp ik niet waarom ze over bijna de volledige afstand haast heel de oude weg opbreken om die dan terug te beginnen aanleggen.

Wat ook opvalt zijn enkele ronde punten onderweg waar hoofdassen elkaar kruisen. 

Tegen 16:30 komen we aan in Mweya waar we 2 nachten zullen blijven voordat we doorrijden naar de Gorilla’s.  Aan de ingang van het park waar we andere keren de toegang tot het natuurpark moeten betalen staan we voor de verrassing dat ze daar geen geld meer mogen ontvangen.  Als de man zijn uitleg deed dat we in het hoofdkwartier van het “Uganda Wildlife Authority” moesten betalen dwaalde mijn gedachte af naar Kampala……. “Toch niet terug naar Kampala rijden (6à7 uur rijden) om dat te betalen !” .  Gelukkig kwamen we tot het punt dat we een 20tal minuten moesten terugrijden en daar in een hoofdkwartier van de regio moesten betalen.

De reden hiervoor is dat er momenteel een stammentwist is en de stammen regelmatig ten oorlog trekken tegen elkaar en het Natuurpark ligt vlak tussen hen in.  Op hun oorlogspad overvielen ze geregeld de “Gates” (toegangspoorten tot het park).  Er is opvallen veel zwaar gewapende politie en militairen aan de Gates en aan het hoofdkwartier.

De krijgers die ten oorlog trekken hebben geen schietwapen maar trekken zoals weleer met speren, pijl en boog, panga’s , stokken en stenen ten strijde.  Het laatste gevecht koste 90 strijders het leven.  De aanleiding van de strijd is het innemen van de troon van de koning.  Enige tijd geleden is de koning gestorven en zou de koning komen uit de stam van de koning.  Nu is het zo dat verschillende jaren geleden de stam van de koning een afscheuring van een groep heeft gehad die hun eigen nieuwe stam hebben opgestart aan de andere kant van het park.  Nu die te horen hebben gekregen dat de koning is gestorven willen ook zij aanstalten maken op de troon.

Bij de aankomst in Queen Elisabeth National Park, meer bepaald onze slaapplaats voor de komende 2 nachten, kregen we een aangenaam ontvangst van Salomon.  Salomon hebben we 14 jaar geleden voor het eerst ontmoet tijdens ons eerste bezoek aan Mweya.  Hij is de oudste in dienst op deze plaats maar nog steeds zeer enthousiast en heeft een brede glimlach.

Tijdens het avondeten proberen we ons niet te overladen met eten omdat ons lichaam het niet echt gewoon meer is na een week Nkozi J.

We gaan vroeg in bed omdat morgen vroeg er een ochtend safari op ons programma staat.

Slaap zacht

ZZZZZZzzzzz….

06:07 Gepost in Blog | Tags: kids for uganda | Permalink | Commentaren (0)